Uurtje Muurstaren

img_37366

Mijn help-ik-heb-zo –weinig-tijd-knop staat weer op aan. De herfst is begonnen, aan het einde van de middag gaat het ‘licht’ buiten uit en de dagen lijken korter.

In principe is er voldoende tijd, ik moet alleen te veel of ik wil te veel (groot verschil). Het woord dat ik de laatste tijd vaak voorbij heb zien komen is ‘de prestatiemaatschappij’. Het ideaalbeeld, #theperfectlife. Komt ie; Je moet een leuke baan hebben, waar je voldoende geld mee binnen harkt, waar je het goed met je collega’s kunt vinden en waar er veel ruimte is voor jouw eigenste creativiteit. Daarnaast heb je uiteraard de meest geweldige liefdesrelatie op aarde en dat deel je ook met veel emoticon hartjes en #loveofmylife’s op social media. Mocht je kinderen hebben, dan doen ze het geweldig op school, zijn het sociale tijgers, kunnen ze minstens één instrument bespelen (blokfluit is weer hip) of blinken uit in Ierse dans. Je hebt een gezellig en groot huis waar zo min mogelijk Ikea staat, want dat is niet ‘eigen’, je sociale leven is een aaneenschakeling van hoogtepunten (vakanties, feestjes, etentjes), je bent bij met alle bejubelde series op Netflix en je hebt alle must read stukken in de krant gelezen.

Ik vrees dat iedereen zich zo nu en dan laat beïnvloeden door dit plaatje. Bij mij gaat het echter ook om de inner-prestatiemaatschappij. Er moet veel voor ik mag / kan ontspannen. Vroeg op, kind naar school, naar werk, thuis, koken, rondje wandelen, sporten, en als ik na het afdraaien van dat programma wil gaan ontspannen is het te laat, want dan ben ik moe en dan kan ik beter meteen m’n bed in duiken.

Ik ruim geen tijd in om ‘tussen de bedrijven door’ een rondje te lopen, of om langer dan een paar seconden uit het raam te kijken. Wie wel? Door dat continue triggeren van je hele systeem, door al die indrukken, is het héél moeilijk om je lijf en je hoofd weer rust te geven.

Mijn nieuwe voornemen is om minstens één ik-doe-niets-moment op een dag te creëren. Thuis, het thuis bij mijn ouders, was ik daar erg goed in. Ik kon makkelijk een uur op de bank liggen en naar de muur staren, naar het schilderij waar ons huis op stond afgebeeld kijken of een uur uit het keukenraam turen. Soms met een muziekje op de achtergrond. Het is een vorm van mediteren. Het is niet spectaculair, soms oersaai, soms chaotisch, soms kom je tot verrassende inzichten en soms niet. Het állerbelangrijkste is, je hoeft je tot niets of niemand te verhouden en ik geloof dat we dat zo nu en dan hard nodig hebben.

Soundtrack; How Come You Never Go There – Feist

img_37367

Een gedachte over “Uurtje Muurstaren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s