MasterMind – F the C * 32

img_33466

Als de zomer bijna voorbij is, is het tijd voor mijn halfjaarlijkse check-up in het ziekenhuis. In maart is dat zonder foto, in september met foto. De laatste is dus de spannendste. Vorige week maandag mocht ik me melden voor de mammografie. Dat het onderzoek zelf een pijnlijke bedoeling is, is niet erg. Wat wel erg is, is dat ik automatisch een flashback krijg naar 3 jaar geleden. Ik zat toen ook daar op dat zelfde bankje, nog geen idee van wat me boven het hoofd hing.

Naast me (op dat ellendige bankje) zit een dame van mijn leeftijd. Een verpleegkundige komt uit één van de kamertjes gelopen en probeert haar gerust te stellen. Ze legt uit dat ze nog 10 minuutjes nodig hebben om het onderzoek van een andere patiënt af te ronden en dat ze daarna naar binnen geroepen zal worden voor een punctie. Ik voel de zenuwen van de dame en ik krijg er de kriebels van. Gelukkig word ik op dat moment binnen geroepen. Het maken van een mammografie is een routineklus. Scan van de voorkant, scan van de zijkant (Ok, het is het betere pluk en trek werk. De borst wordt van je lichaam getrokken en vervolgens geplet tussen 2 glazen platen). Na 5 minuutjes zit het er op. Ik kijk vluchtig en zo nonchalant mogelijk naar de foto’s op het schermpje, maar ik zie daar natuurlijk niets op. Dan wacht ik de reactie van de verpleegkundige af. Nope, er is geen positieve of negatieve uitdrukking op haar gezicht te ontdekken. “Volgende week krijgt u de uitslag, mevrouw Nootenboom. Ik wens u veel succes”. JOE! Bedankt! Veel succes…neutraler dan dat kan haast niet.

Zo’n week gaat gelukkig snel voorbij en gisterenochtend zat ik weer in het ziekenhuis voor de uitslag. Op zich denk ik er in zo’n wacht-week niet veel aan, maar als je dan daar in de wachtkamer zit…pfff…dan komen er toch wat zenuwen. Oppeppen, oppeppen! Voelde ik iets raars? Nee, dat niet. Maar, ik ben juni 2013 niet vergeten, ook toen dacht ik dat er niets aan de hand zou zijn. Zweet in de handjes dus. We worden al snel binnen geroepen en krijgen meteen de verlossende woorden; “Prima, er is niets afwijkends op de foto’s te zien”. Na een evaluatie van hoe het de afgelopen periode is gegaan moet er nog een nieuwe afspraak gemaakt worden voor de volgende controle. Daarna als de sodemieter het ziekenhuis weer uit. CHECK!

Soundtrack; Mastermind – Róisín Murphy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s