Scars on the Inside and Outside

IMG_2946Op het moment dat ik de diagnose borstkanker kreeg kwam ik in een totaal andere wereld terecht. Een wereld die ik helemaal niet kende. Een wereld waarin een bezoek aan het ziekenhuis bij de routine van de dag hoort, waar je medische kennis een boost krijgt, waar je een band krijgt met het ziekenpersoneel en waar je er achter komt dat je zeker niet de enige bent die een nare ziekte krijgt. Ik vind het geweldig om te lezen of te horen dat (ex)patiënten een positieve draai aan hun ziekte geven. Vandaag het verhaal van Mattis.

Mattis van den Bogaard is 27 jaar wanneer bij haar borstkanker wordt ontdekt. Chemotherapie, amputatie en reconstructie volgden elkaar in een rap tempo op. Inmiddels is zij twee jaar verder en kanker-vrij. Voor het moment dan, want ‘zeker weten’  is een term die niet voor komt in de Survivors Guide.  Voor en tijdens haar behandelingen is Mattis zich aan het verdiepen in fotografie. “Het heeft me geholpen tijdens mijn ziek zijn. Ik kon er mijn creativiteit en mijn gevoelens in kwijt. Ik heb vooral mezelf veel gefotografeerd. Bijvoorbeeld toen ik mijn haar afschoor.”

Helaas krijgen veel vrouwen de diagnose borstkanker. Wat overblijft na operaties, chemotherapieën en bestralingen zijn de littekens. Littekens aan de buitenkant en aan de binnenkant. Littekens die allemaal een eigen verhaal vertellen, want geen vrouw is hetzelfde. Naar dat persoonlijke verhaal is Mattis op zoek. Voor haar project Scars on the inside and outside fotografeert Mattis vrouwen, die net als zij, geconfronteerd werden met borstkanker. Het idee voor het project is ontstaan nadat ze klaar was met alle behandelingen; “Ik toon mijn emoties niet altijd, kan mijn verdriet ook heel goed verbergen. Maar, het is er uiteraard wel. Mensen denken vaak: je hebt het gehad, nu gaat het weer goed met je. Zo werkt het helaas niet. Zolang je in de molen zit is alles spannend, je bent aan het overleven. Pas na de behandelingen kwam het verdriet. Ik realiseerde me wat ik voor altijd kwijt ben. Onbezorgd leven bijvoorbeeld.”

Mattis besluit haar gevoelens om te zetten in een project; “Het moest iets zijn met fotograferen, want dat doe ik graag en daar kan ik zelf mijn gevoelens in kwijt. Ik hoop dat vrouwen zich voor mijn camera bloot durven te geven. Door naar hun verhaal te luisteren probeer ik tot de kern van hun gevoel door te dringen. Ik wil graag de sterkste emoties boven krijgen en deze vast leggen.”

De eerste shoot zit er inmiddels op. Het was uiteraard spannend, maar ook leerzaam en fijn. Tien modellen zou Mattis willen fotograferen. Waar het uiteindelijk toe zal leiden? Een expositie? Een boek? Alles ligt open. Voor nu kan ze haar passie en de verwerking van haar ziekte in één project kwijt.

Mattis is op zoek naar meer modellen. Kijk voor informatie op haar Facebookpagina, waar ook foto’s van de eerste shoot te zien zijn. Uiteraard verwacht Mattis alleen respectvolle reacties naar haar modellen toe. Het is zeer moedig om je op deze manier bloot te geven. Zeer moedig.

Soundtrack; Respect – Aretha Franklin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s