F the C – Behind the Scenes #3

FullSizeRender090

Lijstjes, lijstjes, lijstjes!  Ik gebruik overal lijstjes voor. Dat deed ik altijd al (gewoon omdat ik dat fijn vond), maar nu MOET ik wel. Ik kan bijna niets onthouden, dus moet ik verplicht alles opschrijven. Dit komt door de chemokuren, deze pakken naast je lichaam, natuurlijk ook je hersenen mee. Ze noemen het een ‘chemobrein’ (zou overigens ook een goede titel zijn voor een B-klasse horrorfilm).

Tijdens de eerste chemokuur merkte ik al snel verschil, ik vergat woorden, moest nadenken over mijn motoriek en kon bepaalde verbanden niet leggen. Tijdens een wandeling door het park wilde ik iemand op een schattig hondje wijzen. Ik kwam NIET op het woord hond. “Ja, kijk, dat…ehm…ding daar…aan die ketting, op vier poten”. Okeeeee dan, ik kon niet bij dat woordenluikje in mijn hoofd komen.

Nu kan ik daar af en toe nog last van hebben. Vooral als ik moe ben, kom ik moeilijk uit mijn woorden. Ik vergeet woorden en kan soms een situatie niet goed uitleggen. Het voelt als een storing die in mijn hersenen plaats vindt, waardoor ik even geen ‘informatie’ door krijg. Het vergeten van woorden valt samen met het vergeten van andere dingen. Rondlopen als een kip zonder kop, niet meer weten wat ik aan het doen was of wat ik wilde pakken. Op mijn werk gaat dit goed, maar vraag me niet om boodschappen te doen, want ik vergeet de helft. “Ohja, shit, vergeten!”; roep ik nu gemiddeld 10 x op een dag. Ik vergeet mijn fiets op slot te zetten, mijn lunch mee te nemen, mijn sleutels laat ik regelmatig ergens liggen, etc.

Tijdens mijn zwangerschap was ik ook zo afwezig en vergeetachtig. In die tijd ging ik met een vriendin ergens een kastje ophalen. Ik zou rijden, maar we moesten nog wel even tanken. Babbel, babbel, en jawel, ik rij weg met de slang nog in mijn auto! Ratssssssss! De auto rukt de slang van de benzinepomp los! Grote paniek, vooral bij de eigenaar van het pompstation. “DIE AUTO KAN IEDER MOMENT ONTPLOFFEN! KOM ER UIT, HET IS EEN DOODSKIST!”; schreeuwde hij. Zeer overdreven blijkt later, want ik mocht van de ANWB-meneer gewoon weer verder rijden. Dit verhaal komt nog regelmatig terug tijdens borrels.

Het gaat een tijdje duren voor dit chemobrein weg trekt. Wie weet geeft het nog een aantal hilarische anekdotes zoals hier boven beschreven. Voor nu is het soms grappig en soms vreselijk irritant. Om de verstrooidheid kan ik nog wel lachen. Maar om drie keer opnieuw een verhaal te beginnen omdat ik niet uit mijn woorden kom, dat vind ik echt vreselijk. Vooral omdat mijn grappen soms niet overkomen en die mag natuurlijk niemand missen. #believeinyourselfenlachhardomjeeigengrappen

Soundtrack; Insane in the Brain – Cypress Hill

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s