Everything In Its Right Place – F the C * 31

IMG_19255

Januari 2016, de eerste Zoladex injectie doet zijn werk. Ik probeer zoveel mogelijk door te gaan met werk, afspraken, etc. Vooral om de zinnen te verzetten. Het heeft altijd een vreemde uitwerking op mijn gemoedstoestand, een nieuw medicijn. Ik weet niet wat ik kan verwachten. Na 4 dagen krijg ik s ‘nachts last van heftige hartkloppingen. Ik bel toch maar even met de verpleegkundige. “Hartkloppingen horen bij het proces, het oestrogeengehalte in je lichaam gaat van hoog naar extreem laag. Dat voel je. Je lichaam moet zich weer aanpassen.”

De eerste twee weken verlopen verder best ok, maar dan hakt het er in. Ik voel me echt niet goed. Mijn hoofd is te zwaar voor mijn nek en het voelt of mijn hersenen zijn ingeruild voor watten. Ik heb het idee dat ik de helft van wat er om me heen gebeurt niet mee krijg. Mijn ogen prikken, ik heb spierpijn, hoofdpijn, en last van mijn ribben en rug. Goed, dit alles komt tot een hoogtepunt in het derde weekend van januari. Ik heb me in tijden niet zo ellendig gevoeld. Tranen prikken en mijn gedachten gaan alle kanten op. Wat voel ik allemaal? Waarom heb ik nergens zin in? Ik kan ieder moment van de dag huilen en ben vreselijk chagrijnig. Het voelt als de week na de bevalling van Doris. Het zijn die gek makende hormonen. Als dit zo blijft ben ik heel snel klaar met die Zoladex, dan stop ik er mee.

De week daarna voelt het iets beter, al heb ik weinig energie. Ik moet een stap terug doen en I HATE IT! Ik was eindelijk weer op een redelijk niveau. Een normaal niveau. Het is bizar hoe je bezig bent met je lichamelijk ‘normaal’ voelen als je ziek bent geweest. Door dat ik mijn lichaam zo goed ken dreigt het ‘goed voelen’ een obsessie te worden.

Februari breekt aan en het is tijd voor de 2e injectie. Ik doe navraag bij de verpleegkundige van de prikservice en zij weet mij te vertellen dat Zoladex een heel naar middel is. “Vaak besteedt de oncoloog niet te veel aandacht aan de bijwerkingen van een medicijn. Ze zijn bang dat je er anders niet aan begint. Zoladex is echt een paardenmiddel, zeker in  het begin. Meestal trekt het na een paar maanden bij, maar u moet nog even volhouden.” Kijk, dat is nog eens bruikbare informatie. Ze zet de volgende injectie en gaat weer. En ze krijgt gelijk, februari is een stuk vrolijker.

Inmiddels is het eind mei. Ik heb de eerste 3 injecties gehad en vorige maand kreeg ik de eerste grote injectie, deze werkt drie maanden door. Ik heb in de tussentijd een controle gehad bij de oncoloog. Goedgekeurd, dus ik mag weer een half jaar wegblijven. De tijd gaat snel en ik pas me aan, in iedere nieuwe situatie. Al denk ik soms terug aan de tijd dat ik een onbezorgd leven leidde. Het is al 3 jaar geleden, het is nog maar 3 jaar geleden. Het is nu niet beter of slechter. Het is een andere wereld.

Soundtrack; Everything In Its Right Place- Radiohead         

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s