Just Like A Woman – F the C * 30

IMG_17734

December 2015, ik mag voor de 2e keer naar het ziekenhuis om bloed te prikken. De afgelopen maanden heb ik gemerkt dat mijn overgangsklachten minder zijn geworden, dus ik denk dat het herstel van mijn eierstokken heeft doorgezet. Ik ben weer gespannen voor het prikken. De verpleegkundige herkent me en neemt me mee naar de kinderkamer, die kan worden afgesloten. Oftewel, jij angsthaas, ga maar niet tussen de andere patiënten zitten (gnagna). Na 2 keer is het raak, over een week word ik gebeld over de uitslag.

De eerste dag van de Kerstvakantie (timing!) belt de oncologieverpleegkundige om door te geven dat mijn hormoonspiegel inderdaad veel te hoog is. Het oestrogeengehalte in mijn bloed is van 300 naar 1250 gestegen. Bijna verviervoudigd! De vraag is of ik snel langs kan komen in het ziekenhuis om dit te bespreken. “Geen situatie met loeiende sirenes, maar ik ga graag snel over tot actie” zegt de assistente. Tussen de verjaardag van Doris en Kerstmis plannen we een afspraak in.

Waar het uiteindelijk op neer komt is dat schommelingen in de hormoonhuishouding niet goed zijn. Actieve eierstokken zorgen er voor dat je hormonen op en neer gaan. Denk hierbij aan de eisprong en ongesteld worden. Omdat ik een hormoongevoelige borstkanker had moeten mijn eierstokken worden uitgeschakeld. Dit gaan ze doen doormiddel van injecties met het medicijn Zoladex. En jawel, de assistente somt ook de waslijst  met bijwerkingen op. Ene oor in, andere oor uit, eerst zien.

Na een fijne Kerstvakantie krijg ik op maandag 4 januari m’n eerste shot. Goed begin van het nieuwe jaar. Via de prikservice komen ze de injectie thuis zetten (dat is dan wel weer fijn). Het medicijn zit in een klein buisje dat in mijn buik wordt ‘geschoten’. Dit buisje geeft een maand lang steeds een beetje van het medicijn af. Daarna moet er weer een nieuw buisje worden geïnjecteerd. Dit schema houden we aan tot april, zodat ik kan aankijken hoe het medicijn valt en of de bijwerkingen ‘te doen’ zijn.

De verpleegkundige die de primeur heeft die dag, is een kordate dame en gaat snel aan de slag. Ik kijk naar de injectiespuit en vraag of ik toch even mag gaan liggen. De naald is zo dik als de vulling van een pen! Slik! Daar had ik me dan weer NIET op ingesteld. Binnen 3 seconden is ze klaar…ik heb er niets van gevoeld. Ik zwaai de verpleegkundige uit en schakel over tot de orde van de dag. Never a dull moment!

Soundtrack; Just Like A Woman – Bob Dylan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s