The Love Below – F the C * 29

PIZV00816

Eind september 2015. Ik bel met de assistente van de oncoloog om door te geven dat ik weer ongesteld ben geworden. En ja, ik had het goed ingeschat. Ik mag/moet meteen een afspraak maken om bloed te laten prikken, zodat ze mijn hormoonspiegel kunnen bekijken. Getverdegetver…zelfs daar kan ik alweer rillingen van krijgen. Uiteraard heb ik niet zoveel te kiezen…hup, let’s do it.

Na een paar dagen meld ik mij in het SFG. Ik heb duidelijk mijn ziekenhuislimiet bereikt, want ik ben supergestresssssst…en dat alleen voor het bloedprikken. Ik ga in de ‘prik’-stoel zitten en de verpleegkundige (een meisje van rond de 20) kijkt mij zenuwachtig aan. Wij zijn een slechte combi. Ik geef aan dat ik erg gespannen ben en het meisje roept er meteen een oer-verpleegkundige bij. “Zo, wijffie, hoe kompt et dan dat je zo bang bent.” Ik leg uit dat er de afgelopen jaren nogal het één en ander aan ziekenhuisbezoekjes heeft plaatsgevonden. “Nou, we gaan t gewoon ff rustig an doen.” Ze prikt één keer, mislukt. Ze prikt voor de tweede keer, ook mis. Door alle behandelingen zijn mijn aderen net rubber (haar woorden). Voor de derde keer moet ik mijn arm helemaal strekken en BAM ze krijgt de naald er in. Pfieuw! Een blauwe arm, maar het is gelukt! Over een week de uitslag.

Die week vliegt voorbij en dan hangt de assistente weer aan de lijn met de uitslag. “De uitslag is binnen. We zien maar een kleine stijging van oestrogeen in je bloed. Weet je zeker dat het een ongesteldheid was en geen ander soort bloeding?” Ik antwoord met ja, maar natuurlijk begin ik meteen te twijfelen. Ze wil toch zekerheid en maakt meteen een afspraak bij de gynaecoloog voor de volgende dag. Die gaat een echo maken van mijn eierstokken en baarmoeder. Ik ben op mijn werk als ik dit telefoontje krijg en het eerste kwartier moet ik toch even op adem komen. Dit soort onderzoeken blijven eng. Aan de andere kant is het natuurlijk superfijn dat ze meteen actie ondernemen en het niet afwachten. Zekere voor het onzekere. Maar, goed, ik kijk er niet naar uit.

De volgende ochtend kan ik om 09.00 uur al terecht. Met een lichte paniek in het hoofd zit ik in de wachtkamer. Eerst krijg ik een gesprek en daarna sturen ze mij weer terug naar de wachtkamer, omdat de gynaecoloog nog met een andere patiënt bezig is. Die minuten (laten het er hooguit 5 geweest zijn) lijken uren te duren. Licht in het hoofd stap ik uiteindelijk de kamer binnen waar ze met drie vrouw sterk op me wachten. En weer, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, zijn het geweldige lieve dames. Met enorm veel begrip. De spanning valt meteen weg (THANK YOU!) en we gaan aan de slag. Ze keuren alles goed, en zien inderdaad dat de eierstokken weer actief zijn. Op zich niet verkeerd (best knap dat die dingen na alle chemo’s weer op gang zijn gekomen), maar in mijn geval zorgt dat voor te veel schommeling in de hormoonspiegel. We wachten het even af.

Opgelucht stap ik het ziekenhuis uit. Het is niet te beschrijven wat dit soort momenten met je doen. De wereld staat even stil, tot je weer bent ‘goedgekeurd’. Over 3 maanden moet ik opnieuw bloed laten prikken. Aan de hand van die uitslag gaan we kijken of het nodig is om actie te ondernemen.

Soundtrack; The Love Below – Outkast

Een gedachte over “The Love Below – F the C * 29

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s