KleineMeisjesVragen #2

IMG_16055

Tijdens het eten van een koekje en het drinken van een kopje thee, vraagt Doris; “Wat is kanker eigenlijk?” Ze herhaalt het nog eens; “Kanker? Dat klinkt heel erg vies!” Ze komt regelmatig thuis met het verhaal dat een opa, oma, oom of tante van een klasgenootje is overleden of ziek is. Vandaag werd er ook over de ziekte van een tante gesproken. En dat was kanker, vandaar de vraag.

Wij spraken tijdens mijn behandelingen regelmatig met Doris over de ziekte, maar gebruikte het woord kanker eigenlijk niet. Ik spreek het zelf wel uit (zoals ik al eerder schreef), maar het blijft een ongemakkelijk iets. Het zorgt voor een soort shockeffect, vooral als je op een terrasje koffie drinkt en het in het gesprek toch over borstkanker gaat. Ik ga dan automatisch wat zachter praten, alsof het iets is waar ik me voor moet schamen. Ik doe dat natuurlijk zelf, maar naar mijn idee hangt er nog steeds een taboe rondom ziek zijn.

Goed, Doris komt dus thuis met vragen. Kinderen op school hebben haar verteld dat ik ook kanker had. Oops! En dat je daar dood aan kunt gaan. De vraag of ik ook dood ga is natuurlijk de volgende. Luid en duidelijk is het antwoord; “Iedereen wordt geboren en iedereen gaat dood. Daarin zijn alle mensen hetzelfde. Soms worden mensen heel erg oud en soms niet. De dokter heeft mama beter gemaakt.” Het dekt misschien de lading niet, maar voor Doris is het antwoord voldoende; “Ohja, toen je dat pilletje kreeg waardoor je geen haar meer had. Ik mocht dan altijd bij opa en oma logeren. Superleuk!”. Ze heeft er goede herinneringen aan over gehouden. En zingt alweer vrolijk met een liedje van de Muppets mee, in fonetisch Engels.

Ik voelde me de afgelopen jaren soms machteloos. Niet eens door de ziekte, maar wel door alle dingen die ik niet kon. En dan met name mijn tijd met Doris. Een verhaaltje lezen voor het slapen gaan was soms al te veel. Daarnaast was ik ook zeker niet de meest geduldige moeder…ok…dat ben ik nog steeds niet (herkenbaar…please!?).

Af en toe kan ik nog last hebben van tijdsdruk. Dat uit zich in het bewust bezig zijn met het verzamelen van mooie momenten. Niet perse verkeerd, maar ik vraag me af of ouders die niet met een ziekte werden geconfronteerd dit ook zo ervaren. Het samen naar school fietsen, vroeg in de ochtend; we zingen, trekken gekke bekken en Doris tettert aan één stuk door, totdat we op school zijn. Simpel, maar niet vanzelfsprekend, dat maakt het verschil.

Soundtrack; Life’s a happy song – The Muppets

2 gedachtes over “KleineMeisjesVragen #2

  1. Zo herkenbaar! En ja, ook dat van het geduld… maar dat heeft natuurlijk alles te maken met vermoeidheid. En dat kennen mensen met kanker wel.

    Maar het mooie is (en dat vind ik zelf ook echt een geschenk in al die shit ) dat je wel echt geniet. Er gaan geen dagen voorbij dat je niets leuks gedaan hebt. Iedere dag is er wel iets om van te genieten. En anders zorg je er wel voor 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s