These Days – F the C * 25

NKGN57425

April 2015 en het is een half jaar geleden dat ik mijn laatste behandel kreeg. Een half jaar vol mooie gebeurtenissen; de bruiloft van goede vrienden in Utrecht. Dat werd een geweldig feest, de eerste sinds een lange tijd (Lombok, de gekste!). Mijn nichtje Norah werd geboren, geweldig om mijn kleine broertje papa te zien worden. Helemaal verliefd op dat kleine frummeltje. En we kregen nog meer baby-nieuws, mijn zusje is zwanger! Mooie vooruitzichten en weer een hele andere dynamiek in de familie Noot.

Ik ben erg dankbaar (ieuw…) dat ik dit allemaal mag meemaken. En geniet er enorm van, maar er is een maar. Sinds ik klaar ben met behandelen neemt mijn hoofd een loopje met me. De oncologieverpleegkundigen waarschuwden er al voor, dat de echte verwerking van de ziekte pas na de behandelingen zou komen. En dat klopt. Maanden stond ik in de modus van aanpakken en doorpakken. Van de ene stap naar de volgende stap. Tegenslag of niet, ik moest en zou doorgaan. In die periode had ik geen ruimte om na te denken over wat er toch allemaal gebeurde. De achtbaan is tot stilstand gekomen en nu komt het besef. WTF! Ik heb het allemaal gedaan en ik ben er nog!

Daarnaast is er ook frustratie. Ik heb veel minder energie dan voor mijn ziekte (duh!) en dat vind ik moeilijk. Had zo graag alles meteen weer opgepakt, maar ik ben nu genoodzaakt om het rustig aan te doen. En dat is SAAI! Ik kan een week niet te vol plannen, want dan red ik het einde van die week niet. Een dag werken en daarna nog eten met een vriendin is al te veel. Mijn focus ligt op rust, reinheid en regelmaat. Ik eet gezond, ga op tijd naar bed, drink (bijna) geen alcohol, sport 2 x in de week, en dat is het eigenlijk wel. Allemaal zeer verantwoord. Het ritme voelt niet perse slecht, maar ik moet er wel aan wennen.

En dan is er nog de angst. De angst op het terugkeren van de kanker en dat kan af en toe verlammend werken. Een hoofdpijn is een hersentumor, kniepijn is een uitzaaiing in de botten en een pukkeltje in de nek is huidkanker. De hypochonder in mij word zo nu en dan wakker. Het is een logische reactie, maar ook een nare reactie. Het enige dat helpt als ik daar in door draaf is gaan slapen en de volgende dag opnieuw te beginnen.

Tijd voor actie. Eigenwijs was ik, om geen hulp in te roepen bij de verwerking van dit alles. Of misschien was het er de tijd nog niet voor. Ik ga het nu wel doen. Ik maak een afspraak bij centrum de Vruchtenburg en praat daar met een therapeute. Zij luistert naar mijn verhaal en we bespreken wat een goede verwerkings-therapie voor mij zou zijn. We komen al snel uit op mindfulness en cognitieve gedragstherapie. Dit moet me gaan helpen in het aanvaarden van de situatie, te leven in het moment en het delen van ervaringen. De therapie wordt gegeven in een groep van 8 tot 10 mensen en zal over een paar weken van start gaan. Can’t wait!

Soundtrack; These Days – Ane Brun

IMG_9048

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s