All My Own Stunts – F the C * 24

Vrijdag2

Het is 18 november 2014 en vandaag moet ik naar het ziekenhuis om mijn PAC te laten verwijderen. De Port-a-Cath (Port to Kat) is een inwendig infuus dat tijdens mijn operatie werd aangebracht. Alle behandelingen die ik op de oncologieafdeling kreeg, liepen via dit infuus. Het was lang één van mijn beste ‘homies’, die PAC, maar nu heeft ie zijn werk gedaan. Dat verwijderen lijkt zo’n kleine ingreep, maar ik krijg er de kriebels van. Na 1,5 jaar behandelen zou je toch denken dat ik inmiddels wel wat kan hebben. Helaas werkt het zo niet, ieder ziekenhuisbezoekje is er één te veel. Zelfs voor bloedprikken moet ik ademhalingsoefeningen doen om er goed doorheen te komen.

Vier weken geleden kreeg ik mijn laatste shot met Herceptin. Daarna volgde een drukke maand. We gaven een groot feest om de kanker-periode af te sluiten. Dat was geweldig, knuffels, lieve woorden en vooral veel gezelligheid. De volgende dag voelde of ik de loterij had gewonnen, geen geldprijs, maar een ‘mooie mensen’-prijs. Dank Jullie Wel!

Mijn broer en mijn schoonzusje ‘trouwen’ in die periode (ze tekenen voor een geregistreerd partnerschap, de echte bruiloft komt ooit nog…sorry Tom). Daarnaast ga ik  er wat extra uurtjes bij werken, ik zit nu op 6 uur per dag en probeer ook op de school van Doris wat meer te helpen. Dat is er uiteraard al een tijd niet van gekomen.

Het tweede weekend van november gaan we een weekend naar Drenthe. Aangezien daar een groot zwembad is, heb ik van te voren een badpak aan moeten schaffen. En dat was een helse klus. Vreselijke oubollige badmode is er voor vrouwen die een prothese hebben. De verkeerde bandjes, de verkeerde kleuren en de verkeerde bloemetjes. Na lang zoeken vind ik een zwart badpak, maar daar mag je dan wel € 150,- voor aftikken. En dat terwijl zwembaden mij echt gestolen kunnen worden, helaas denkt Doris daar anders over.

Terug uit Drenthe kan ik meteen door naar het ziekenhuis voor de PAC-operatie. Brrr…zweet in de handjes. Deze ingreep vindt plaats onder plaatselijke verdoving, oftewel je krijgt alles lekker mee. De chrirug die me gaat opereren ontvangt me enthousiast. “Hoe gaat het? Hoe voelt u zich? Zware tijden gehad?” Hij vertelt dat zijn vrouw vorige week de diagnose borstkanker heeft gekregen. Hij praat er over of het een griepje is. Tegen mij is hij overigens erg vriendelijk, maar zijn assistente behandeld hij als een slaafje. Duidelijke hiërarchie tussen de chirurg en de verpleegkundige. Het maakt er de sfeer niet beter op. Gezellig!

Let’s get started! Eerst krijg ik een aantal verdovingsprikjes onder en rondom de PAC. Na 5 minuten mag ik gaan liggen met een mooi groen kleed over mijn hoofd en gaat de operatie beginnen. De PAC wordt bij het plaatsen onder je huid vast gezet met een aantal hechtingen aan je borstbeen. Deze hechtingen moet de chirurg nu gaan los maken. Bij de eerste aanraking voel ik me al naar worden, de assistente moet goed haar best doen om me er bij te houden. Ik mag niet flauw vallen, want dan moeten ze de ingreep stoppen. Na een kleine 20 minuten (en dat is echt gruwelijk lang als je daar ligt!) is de PAC er uit en kunnen ze me gaan oplappen. De chirurg rijdt me met rolstoel en al terug naar de wachtkamer om Mart de hand te schudden en mij goed af te leveren. De PAC mag ik mee naar huis nemen. Te gek souvenir, see for yourself!

Soundtrack; All My Own Stunts – Arctic Monkeys

IMG_8429

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s