SMILE – F the C * 23

FullSizeRender80

De herfst van 2014 is bijna aangebroken. Op vrijdag 17 oktober ga ik naar het ziekenhuis voor de laatste Herceptin-kuur. Ik heb dan precies een jaar volgemaakt. Voor de laatste keer naar de oncologieafdeling, het is weer een mijlpaal. De afgelopen maanden waren deze tochtjes zwaar. Door dat er steeds een pauze van drie weken tussen de behandelingen zit, creëer je ook meer afstand van het ‘ziek’ zijn. En dan moet je na drie weken toch die weg naar het ziekenhuis weer maken. Weer op die afdeling waar alle ellendige verhalen beginnen, waar je een hoop nieuwe patiënten ziet binnen komen, waar je je een ‘zieke’ voelt, waar je iedere keer weer schrikt van de chemo-hoofden en beseft dat jij er een paar maanden geleden ook zo uit zag.

Gelukkig is vandaag de laatste keer en dat geeft een dubbel gevoel. Hierna moet ik gaan vertrouwen op mijn eigen lichaam en dat is na al die tijd best eng. Het onder behandeling zijn geeft een veilig gevoel. Of je dat moment niks kan gebeuren, en eigenlijk is dat ook een beetje zo. De spannendste tijd moet nog komen.

Hoe dubbel het ook is, toch kijk ik er naar uit om de 6e verdieping van het ziekenhuis achter me te laten. Zet me geblinddoekt bij de ingang van het SFG en ik weet de weg naar de oncologieafdeling te vinden. Het is tijd om deze periode af te sluiten en verder te gaan met het herstel. Dus, hup, prik me voor de laatste keer aan en gooi dat laatste shot er maar in! Ik heb een grote taart gebakken voor iedereen op de afdeling en een cadeautje gekocht voor alle verpleegkundigen. Het is een grote pot met drop. Verpleegkundigen mogen niets aannemen van patiënten, alleen cadeautjes die ze in de kantine kunnen neerzetten en gebruiken. Bloemen en planten zijn ten strengste verboden, want daar kunnen bacteriën in zitten (niet handig op een afdeling waar voornamelijk mensen komen met een zeer lage weerstand).

De tijd vliegt. Ik eet mijn laatste kantine-broodje met brie en walnoten, drink mijn laatste smerige bakkie automaten-koffie en druk voor de laatste keer op de knopjes als mijn infuus gaat piepen. Ik weet inmiddels hoe een infuus werkt. In het begin schrok ik zodra het alarmpje af ging, bijvoorbeeld als ik naar het toilet ging of ik even niet door had dat ik op de infuusdraad zat. Nu weet ik waar alle knopjes voor dienen en hoef ik dus ook de verpleegkundigen niet meer lastig te vallen.

Voor de laatste keer word ik losgekoppeld en moet ik afscheid gaan nemen. Ik heb zo vreselijk veel respect voor de fantastische dames die op deze afdeling werken. Ze rennen de hele dag heen en weer, van vraag naar vraag en van piepje naar piepje. Niets, maar dan ook niets, is te veel voor ze. Ze zijn vol van begrip, beuren je op en overladen je met complimenten. Ik omhels ze stuk voor stuk, kan ze niet vaak genoeg bedanken. “Ik kom zeker nog eens langs op de afdeling, hoor” zeg ik. “Nee, dat doe je niet. Geen enkele patiënt komt terug op deze afdeling, mits het echt nodig is. En daar gaan we nooit vanuit. Het gaat je goed, dappere dame”.

Ze krijgen gelijk. Ik ben nooit meer gestopt op de 6e afdeling van het ziekenhuis. Maar, ik denk nog vaak terug aan deze geweldige lieve dames, met een grote dankbare glimlach. Ode aan de oncologieverpleegkundige!

Soundtrack; Smile – Pearl Jam

IMG_81907

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s