Let Me Fix My Weave – F the C * 20

IMG_68336

Mei 2014, en het is inmiddels 2 maanden geleden dat ik de laatste bestraling kreeg. Nu moet ik qua behandelingen alleen nog eens in de drie weken naar het ziekenhuis voor Herceptin. Wennen is het. Na maanden op en neer reizen van ziekenhuis naar ziekenhuis heb ik nu in eens zeeën van tijd. Of tenminste zo lijkt het, het grote verschil is dat ik nu zelf mijn agenda mag vullen.

Op aanraden van mijn oncoloog wacht ik netjes 6 weken en dan begin ik met trainen. Vanuit het ziekenhuis krijg ik een programma aangeboden Herstel & Balans, waar je met lotgenoten gaat sporten en gesprekken krijgt aangeboden om je te helpen bij de verwerking. Ik heb daar geen behoefte aan en wil eerst het hele avontuur in alle rust zelf verwerken. Gelukkig kan ik terecht bij mijn fysiotherapeut. In hetzelfde gebouw zit namelijk een medisch trainingscentrum. Samen met mijn ‘personal trainer’ Tahnee stellen we een 12 weken-plan op. We beginnen met een conditietest, en de uitkomst valt me niet tegen. Hartslag en bloeddruk zijn prima, ik moet voornamelijk gaan werken aan mijn uithoudingsvermogen en spierkracht. Dat laatste is belangrijk voor mijn arm. Daar zit een kleine beperking door de operatie en het vele stil zitten (lees; op de bank en in bed liggen).

Tijdens de operatie heeft de chirurg naast mijn borst ook alle lymfeklieren in mijn oksel weggenomen. Het gevolg daar van is dat er een risico is ontstaan op vocht in de arm. Daarnaast moet ik erg uitkijken met wondjes, muggenbeten, de zon, etc. Zodra er een infectie aan die arm ontstaat moet ik meteen een antibioticakuur krijgen, omdat er geen lymfeklieren aanwezig zijn die dit zouden kunnen oplossen. Ik ben rechts en het is dus lastig om steeds mijn arm te beschermen. Natuurlijk gebeuren er ook continue ‘ongelukjes’. In het begin schrok ik daar enorm van, zoals die keer dat ik een brief ging posten en te ver met mijn hand de brievenbus in ging, terug trok en BAM een flinke jaap op de bovenkant van m’n hand. Helemaal panisch kwam ik thuis, snel een flesje alcohol er tegen aan en tientallen pleisters op de wond. Dat liep uiteindelijk goed af en alle keren daarna ook. 

De eerste training draag ik mijn nieuwe sportschoenen. Net gekocht en ik vind ze prachtig. Na 5 minuten heb ik blaren gekweekt waar ik de komende weken last van zal hebben, dus ik hou het voorlopig bij de harsloopschoenen die ik in 2003 (!) van Hanneke kreeg. Ik word nog net niet uitgelachen door de andere sporters (voornamelijk bejaarden). Het is toch weer pittig; 2 x in de week trainen, 1 x in de week fysiotherapie en mijn werk uitbreiden.

Op mijn werk zijn de voorbereidingen voor ons festival inmiddels in volle gang. En ik wil er niet aan om het te missen, dus ik ga er zoveel mogelijk in mee. Het kost energie, maar gelukkig heb ik een hele relaxte assistente (of zoals ze zichzelf noemt ‘Katja’s bitch’), waar ik mijn werk mee kan delen.

En mijn haar groeit! Dus, dat hoofd begint er ook weer wat fraaier uit te zien. Mijn haren vielen al snel uit, maar mijn wimpers heb ik lang gehouden. Tot de laatste chemo-maand en toen moesten deze er ook aan geloven. Vreselijk vond ik dat, want nu had ik niets meer om mee te ‘werken’. Zodra het kan gooi ik mijn hoedje af. Het zijn nu nog donshaartje, zoals de haren van een pasgeboren baby. Benieuwd of ik mijn krullenbos terug zal krijgen.

Soundtrack; Let Me Fix My Weave – Missy Elliott

IMG_6838

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s