Tonight’s the Night – F the C * 17

FullSizeRenderad
Vrijdag 14 februari 2014 en de eerste ‘bestraal-week’ zit er op. Het is toch heftiger dan ik dacht. Het feit dat je iedere dag naar het ziekenhuis moet en dat dat vooral mentaal zwaar is, had ik even niet zien aankomen. Al met al is de week voorbij gevlogen. Ik ben iedere dag naar mijn werk gegaan en heb dit tussendoor onderbroken voor het bestralen. Maandag ging Mart mee, en de rest van de week een collega. Woensdag werd ik begeleid door mijn baas, Bas. Dat was erg grappig, de mensen van de afdeling dachten dat Bas mijn man was en vroegen hem om binnen te komen, zodat hij kon zien hoe het hele bestralings-proces in zijn werk gaat. Op zich is dat best interessant natuurlijk, maar niet als je daar op de tafel ligt met ontbloot bovenlijf.

De bijwerkingen vallen tot nu toe mee. Ik ben een beetje duizelig als ik onder het apparaat vandaan kom, maar dat trekt ook snel weer bij. Verder ben ik erg moe, dat heeft waarschijnlijk ook te maken met het feit dat ik graag weer wat op mijn werk wil doen en dat dat in deze periode eigenlijk iets te veel gevraagd is. Toch voel ik me er goed bij, om even op een andere manier de hersenen te laten werken en onder de mensen te zijn. Het is een plek waar ik op kan gaan in het beantwoorden van een e-mail, een discussie tussen mijn collega’s volg of gedachteloos facturen inboek.

De eerste vrijdag van mijn nieuwe weekschema is pittig. Ik begin de ochtend met Herceptin, dat neemt zo’n 2 uur in beslag. Hanneke is mijn chauffeur vandaag. Zodra ik in de stoel plof op de oncologie-afdeling voel ik hoe moe ik ben. Ik word dan ook acuut niet lekker zodra de nieuwe verpleegkundige (met een zwaar Rotterdams accent) mijn infuus aanprikt. Ze checkt mijn infuusaansluiting, deze moet altijd bloed ‘terug’ geven, zodat ze kunnen zien dat het medicijn mijn bloedvat instroomt. “Geen bloed te zien, maar hij loopt wel als een gieter”; roept ze hard over de afdeling. Ik moet voorover gaan zitten, op mijn zij gaan liggen, hard hoesten, maar nog steeds geen bloed ‘terug’. Uiteindelijk smijt ze de zak met zoutoplossing die aan mijn infuus hangt op de grond en jawel, daar loopt het bloed. “Zo, wijffie, we kennuh verder”. Ja toch, niet dan!

Na deze ervaring heb ik het gevoel of ik al 3 dagen aan het carnaval vieren ben. Zwaar hoofd, droge mond, wazig. Het voelt als een kater. Maar de Herceptin zit er weer in en we gaan snel door naar het Erasmus voor de 5e bestraling. Ik voel me inmiddels iets beter (waarschijnlijk komt dat door de 3 bakken koffie). Na de bestraling krijg ik mijn schema voor de tweede week en brengt Hanneke me naar huis. Ik heb niet veel tijd om uit te rusten, want mijn moeder wordt vandaag 60 jaar en dat vieren we met een etentje in het Brabantse land.

Doris komt uit school en we gaan op pad. Het is druk op de weg, dus de reis duurt lang, maar ik voel me redelijk. Mijn moeder is zeer verrast. We nemen haar mee naar een nieuw restaurantje vlakbij het huis van mijn ouders. Het was eerst een bouwval maar is nu mooi opgeknapt. Ik speelde daar veel als kind en ik rookte er mijn eerste sigaret. Het stormt, regent en we moeten een sprintje trekken om van de parkeerplaats zonder kleerscheuren in het restaurant te komen. Wij zijn de enige gasten en dat is maar goed ook, want nu kunnen we hard door elkaar heen praten en flauwe grappen maken. Het eten is heerlijk en de biertjes vloeien rijkelijk. Proost, op jouw moeders!

Sountrack; Tonight’s the Night – Neil Young

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s