Shine On You Crazy Diamond – F the C * 16

pink

Maandag 10 februari 2014, de dag van mijn eerste bestraling. Ik sta slecht op. Het afgelopen weekend ben ik in Nijmegen geweest om de verjaardag van mijn vriendin Annemarie te vieren. Het was een geweldig feestje, ik kon helemaal opgaan in de gezelligheid, voelde me vogelvrij. Zwaar contrast met het gevoel van deze maandagochtend, alsof ik helemaal opnieuw moet beginnen. Ik moet 5 weken lang iedere werkdag naar het ziekenhuis en dat zorgt voor een kleine mental-breakdown. Dit komt als een verrassing, ik voelde me goed en vrolijk ben ik eigenlijk altijd. Maar dat hele ziek zijn gaat me nu toch echt te lang duren. Krijg er een hoog ‘alleen-op-de-wereld-gevoel’ van. Het maakt het ook steeds lastiger om er over te praten, vooral omdat het einde in zicht is en eigenlijk de zwaarste tijd er op zit. Tenminste, dat is wat ik mezelf voor hou.

Mensen willen je graag oppeppen, maar hebben eerlijk gezegd geen idee wat je doormaakt. En dat is best moeilijk, voor beide partijen, want je kunt het iemand niet kwalijk nemen dat hij of zij het niet begrijpt. Ik krijg veel opmerkingen als “nog even volhouden, meid” of “kom op, je bent er bijna”. Lief bedoeld, maar het is voor mij te algemeen, het dekt de lading niet.

Goed, eerst op weg naar het Erasmus MC voor die eerste bestraling. Ik ga nog even werken en moet om 15.40 uur in het ziekenhuis zijn. Het is ongeveer een wandeling van een kwartier om bij de afdeling radiologie te komen (ze zijn aan het verbouwen); ingang, ziekenhuis-tuin, deuren door weer naar buiten, stukje over de parkeergarage, naar binnen bij de andere ingang, lift en dan kom je aan in weer een bunker. Het is een depressieve ruimte met wat klapstoeltjes en 4 deuren die naar de bestralingsburchten leiden. Toch jammer, dat ze juist bij dit soort afdelingen niet de moeite nemen om het een beetje aan te kleden. De vrouw achter de balie waar ik mij moet melden maakt het er ook niet beter op. Er kan geen lach vanaf, ze wijst geïrriteerd naar de klapstoelen en daar gaan we dan maar zitten. Gezellig!

Ze hebben een strakke timing en ik word precies om 15.40 uur binnen geroepen. Ik stap in de kleedruimte (gelukkig iets groter dan de hokjes in een zwembad). Bovenlichaam moet ontbloot en zo loop ik met mijn begeleider door de donkere gangetjes naar het bestralingsapparaat. Dat alleen al is een zeer vreemde ervaring, het maakt je kwetsbaar om zo je litteken en borst te tonen, aan iemand die je net 1 minuut geleden hebt ontmoet.

Ik mag op de grote tafel, die midden in de ruimte staat gaan liggen, en daar gaan ze de apparaten instellen op en om mijn litteken. Een aantal weken geleden had ik een afspraak in Daniel den Hoed om een scan te maken, zodat zij precies kunnen zien hoe diep en lang zij het bestralingsapparaat kunnen / moeten instellen. Dit doen ze zodat er zo min mogelijk straling komt op gezond weefsel en organen. Met een naald, gedoopt in een bakje met inkt, werden er 4 ‘stipjes’ getatoeëerd op en onder mijn littekens. Deze stipjes kunnen ze nu goed gebruiken voor het instellen van de juiste positie van het apparaat. Het luistert allemaal zeer nauw. Na wat schuiven en sjorren lig ik goed en gaat het apparaat aan. Het heeft zo’n 20 minuten nodig en ik mag niet bewegen. Vreemde gewaarwording om daar ineens een klein halfuur met ‘jezelf’ te liggen. Na afloop ben ik wat duizelig, maar verder gaat het goed. Met mijn bestraal-schema voor die week op zak, stappen we op de fiets naar huis. Nog 24 te gaan.

Soundtrack; Shine On You Crazy Diamond – Pink Floyd

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s