These Boots Are Made For Walkin’ – F the C * 15

IMG_6487

Het weekend na mijn laatste chemokuur vieren we Mart zijn verjaardag, en daarna ga ik samen met Artie een nachtje naar Zandvoort aan Zee. We hebben het geweldig samen, wandelen over het strand, shoppen, lunchen, hebben een klaaguurtje en eten vis bij een restaurant aan zee. ’s Avonds krijgen we de slappe lach om die twee kale dames in dat bed in een hotel in Zandvoort.

Ik kom helemaal opgeladen terug, heb het gevoel dat ik er weer ben. Krijg er zin in om weer mensen op te zoeken, te werken, en vooral de iets fittere moeder uit te hangen (ohja en te shoppen voor een paar killer boots).

Vanaf de diagnose doorloop ik een traject met een bedrijfsarts. Ik heb deze mevrouw een aantal keer telefonisch gesproken en ik merk dat zij ervaring heeft met het begeleiden van borstkanker-klantjes. Ze is erg begripvol en geeft mij de ruimte om het werken op therapeutische basis zelf in te richten. Ik hoef nu nog niet te werken. Het is fijn dat ik in deze fase niet naar het Rivium (een vreselijk bedrijvenpark aan de rand van Rotterdam) hoef af te reizen om te laten zien hoe het met me gaat. Onze eerste afspraak daar zal pas na de bestralingen plaatsvinden. 

Een week na de laatste chemokuur heb ik een afspraak met mijn oncoloog om de periode die komen gaat te bespreken. Wat betreft controles en behandelingen, gaat het ziekenhuis me nu steeds meer los laten. Voorafgaand aan deze afspraak ben ik weer eens een dag in het ziekenhuis voor een hartonderzoek. Deze controle moet om de zoveel maanden plaatsvinden omdat Herceptin de pompkracht van het hart kan aantasten. Op zo’n dag maak ik een fijne twee uur durende tour door het ziekenhuis. Eerst naar de oncologieafdeling, want zij mogen als enige mijn PAC aanprikken. Dan naar de bunker beneden om het radioactieve middel in te laten spuiten, dat heeft weer een kwartiertje nodig om in de aderen te trekken. Vervolgens maken ze een kwartier lang foto’s van het hart, waar ze uiteindelijk uit op kunnen maken of de pompkracht is aangetast of niet. Daarna is het afsluiten en weer naar de oncologieafdeling om het infuus te laten verwijderen.

De uitkomst van het hartonderzoek is goed, voor nu is er geen enkele vermindering van de pompkracht waar te nemen. Positief! We bespreken de hormoontherapie die ik vijf jaar zal moeten slikken en ‘Hammetje’ (Dr. Hamberg heet de man, Mart heeft daar ‘Hammetje’ van gemaakt) geeft aan dat ik na deze afspraak de medicijnen meteen op kan halen bij de apotheek en morgen moet starten. Dat gaat snel! Ik heb me er nog helemaal niet in verdiept. Maar, zoals met alle behandelingen, begin ik gewoon. Als het niet bevalt of te zwaar is kan ik altijd nog stoppen. Van alle medicijnen die ik krijg lees ik de bijsluiter niet. Deze verdwijnt in de kast en komt er pas uit op het moment ik het niet meer vertrouw. Doe ik dat niet, dan gaan alle mogelijke bijwerkingen in mijn hoofd zitten en voel ik overal van alles.

We maken bij de balie een afspraak voor de eerste jaarlijkse mammografie van mijn gezonde borst en halen dan de medicijnen op bij de apotheek. De volgende dag begin ik braaf met de hormoontherapie, Tamoxifen genaamd. Vijf jaar lang iedere dag een pilletje slikken, dat is toch het minste dat ik tot nu toe heb moeten doen.

Soundtrack; These Boots Are Made For Walkin’ – Nancy Sinatra

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s