2000 Miles – F the C * 13

IMG_61925

December 2013, het is een straf en pittig schema, maar het einde van de kuren is in zicht. Ik voel me er niet gezonder op worden. En zo zie ik er ook beslist niet uit. Ik hou veel vocht vast en heb nul-komma-niks-noppes kleur in het gezicht. Ik heb nu het hoofd van een kankerpatiënt. Het hoofd dat je in een documentaire of een ziekenhuis-serie voorbij ziet komen, het hoofd dat op een uiting van de Kankerstichting staat. Vrouwen gaan in deze fase van de behandeling allemaal op elkaar lijken. Geen haar, en dat betekent ook geen wenkbrauwen en wimpers. Allen dezelfde oogopslag. Gelukkig hebben we de make-up doos om het een en ander in te ‘kleuren’, daar maak ik dan ook grof gebruik van.

Ik heb er voor gekozen om geen pruik te dragen. Als ik er aan denk krijg ik al jeuk. Het petje wat mijn zus voor mij kocht blijft mijn enige hoofddeksel.

De feestdagen komen er aan, een periode waar ik altijd erg van kan genieten. Nu heb ik genoeg ‘vrije’ tijd om me daar helemaal in te storten. Toch voelt het niet goed zo naar het einde van het jaar toe. Ik ben melancholisch. Het vieren van Sinterklaas of het optuigen van de Kerstboom, er hangt een mist. Het spookt in mijn hoofd, wie weet is dit wel de laatste keer is dat ik met mijn gezin, mijn familie, deze dagen kan vieren. Het is een onzin gedachte, want ik nog onder behandeling, met in principe een goed vooruitzicht. Af en toe komt die angst toch naar boven…helaas…want het kan een dag nogal beïnvloeden.

Gelukkig voert het positieve nog steeds de boventoon, ik ben me bewust van alle mooie gebeurtenissen in mijn leven en ik heb ook een aantal prachtige mensen om me heen weten te verzamelen. Daar ben ik uiteraard heel dankbaar voor.

De kerstvakantie begint met de 5e verjaardag van Doris. Dat kost al veel energie en dan komen de feestdagen er nog aan. De dag voor kerst moet ik naar het ziekenhuis om bloed te prikken. Daarna rijden we naar het Brabantse land, waar we Kerstavond gaan vieren bij mijn zus. Daar aangekomen stort ik in. Ik voel me helemaal niet goed, koortsig, dus eerst maar een dutje op de bank. Het trekt niet bij en ik vier Kerstavond grieperig en onder de paracetamol met mijn familie. We geinen, delen onze surprises uit (ja, wij zijn eigenwijs en doen dit met Kerst) en sluiten af met een traan. Mijn zusje heeft een prachtige brief naar ons allen geschreven, ziek of niet ziek, ik had het voor geen goud willen missen. We proosten met champagne en al voel ik me zeer beroerd, dat smaakt best. De overige Kerstdagen blijven we thuis, zodat ik aan kan sterken voor de volgende kuur.

Hanneke gaat die vrijdagochtend, 27 december 2013, met me mee naar het ziekenhuis. We moeten er om 8 uur zijn. Eerst voor een afspraak met de oncoloog om te kijken of mijn bloed nog goed is. Dr. Hamberg maakt bij binnenkomst meteen een gevatte opmerking over de ‘sterrenhemel’ op mijn nagels (blauwe glitternagellak) en ik zie dat de interesse van Hanneke is gewekt. Mijn bloed is goed, de oncoloog en Hanneke flirten voorzichtig en daarna mogen we weer aan de koffie. Als twee giechelende pubers lopen we door de gangen van het ziekenhuis. Later krijg ik mijn 9e en laatste kuur van 2013.

Soundtrack; 2000 Miles – The Pretenders

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s