Milkshake – F the C * 12

IMG_60654

Het is eind november 2013 en ik heb de eerste 4 kuren van de tweede reeks chemotherapie er opzitten. Ik ga iedere vrijdag braaf naar het ziekenhuis en ben altijd in goed gezelschap, van vriend Jan of vriendin Hanneke. Dat is gezellig en maakt het ook minder beladen, want ik ben iedere week toch een beetje gespannen. Zal het aanprikken van de PAC goed gaan, krijg ik niet meer last naar mate ik een grotere hoeveelheid Taxol en Herceptin heb gekregen, ben ik niet al te misselijk op de afdeling? Dat laatste is overigens best een ding. Door de AC kuren associeer ik de oncologieafdeling met misselijkheid. Het is een veel voorkomende klacht. Ik heb er soms last van. Daarnaast komt er om 12.00 uur altijd een vrijwilliger van het ziekenhuis met dampende soep binnen lopen. De helft van de patiënten hoor je dan al zuchten en hun neus dicht knijpen. De lucht is niet te verdragen als je al misselijk bent. Mocht je het echt niet redden, dan spuiten ze een extra cocktail in je infuus en verdwijnt het misselijke gevoel als sneeuw voor de zon.

Tijdens deze kuren krijg ik weer voor iedere week een advents kalender met medicijnen mee. Ik heb ze niet nodig. Ongeopend liggen ze in de kast. Gelukkig! Ik haat al die pilletjes en de bijwerkingen die daar dan weer aanhangen.

In de afgelopen weken heb ik naast alle behandelingen in het ziekenhuis ook een intensief traject bij de fysiotherapeut doorlopen. Vlakbij mijn huis zit een centrum voor fysiotherapie, waar toevallig ook twee fysiotherapeuten gespecialiseerd zijn in oedeemtherapie, oftewel het verminderen van vochtophopingen. De dame die mij behandeld is zeer recht door zee en heeft veel ervaring met het behandelen van borstkankerpatiënten. Na bezoek 2 krijg ik van haar een korset aangemeten om de vochtafdrijving bij mijn litteken te stimuleren. Ik moet het dag en nacht aan. In het begin voelt het als een welkome versteviging, daarna benauwd het me. Het werkt echter erg goed, binnen een paar weken ben ik van mijn klachten af.

Ik krijg steeds meer energie om iets te ondernemen, of in ieder geval ruimte in het hoofd. Het eerste wat ik doe is high-teaen met m’n Haagse schone, Doris uit school halen, de stad in, naar een over de top kerstmarkt met moeder, zus en tante, de kroeg in, vroege film, maar ook een beetje werken en ik breng eindelijk een bezoekje aan de borsten-winkel. Ik gebruik nog steeds het ‘kussentje’ dat ik in het ziekenhuis kreeg. Het is nu toch echt tijd voor een real deal prothese.

Samen met mijn moeder rijden we op een woensdagmiddag naar een dame in Heienoord (waar zegt u?). Zij heeft daar een winkel op een industrieterrein, achter in de beddenwinkel van haar man. Geweldig toch!? Het is een zeer aardige vrouw, met veel ervaring. Wat fijn is, is dat ze niet al te diep in gaat op het hele borstkanker verhaal en alle behandelingen. Het is een luchtig gesprek en we staan dan ook al snel in de enorme paskamer. Ik mag zelf aanwijzen wat ik een mooie bh vind, maar we gaan eerst kijken welke prothese er bij me past. Oftewel, welke het dichtst in de buurt komt van mijn andere borst. Ik krijg een standaard bh aan en de dame gaat trekken en duwen en protheses uitzoeken. Er staat een muur van protheses in de paskamer. David LaChapelle zou er een geweldige fotoserie van kunnen maken. Mijn moeder en ik kijken onze ogen uit. Na 3 exemplaren te hebben gepast hebben we de juiste prothese gevonden. Het is echt ongelofelijk, wat een verschil! Als ik een bh aan heb, zie je niet eens dat ik maar 1 borst heb. Ik kan er mee dansen, springen, alles blijft netjes op zijn plek zitten.

Ik ben qua prothese en bh’s een Anita-meisje zegt de dame. Het merk Anita is een grote naam in de borstkanker wereld. Natuurlijk, kan ook niet anders met mijn gabber-verleden. BAM! We passen nog een paar bh’s en ik kies er 3 uit. Leuk! Minder leuk is het afrekenen, ik mag 340 euro aftikken. Voortaan dus 3 keer nadenken voordat ik een bh kan / ga kopen. Bij thuiskomst laat ik vol trots mijn nieuwe tiet zien. Man en kind vinden het ook geweldig.

Later zal blijken dat mijn ‘nep’-borst één van Doris haar favoriete speeltjes is. “Mag ik met je borst spelen, mama?” – “Mag ik de borst mee naar school nemen?” – “Kijk, ik heb een borst op mijn hoofd!” Of het de normaalste zaak van de wereld is.

Soundtrack; Milkshake – Kelis

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s