Battle for the Sun – F the C * deel 9

IMG_81866

Het is 30 augustus 2013, de eerste drie weken van mijn 1e chemokuur vliegen voorbij en voor ik het weet mag ik weer voor controle naar het ziekenhuis. Die ochtend spring ik onder de douche en bij het afdrogen wrijf ik de eerste haartjes van mijn hoofd. Het kaal worden gaat beginnen. Mijn zus heeft gelukkig vooruit gedacht (iets wat ik zelden doe) en een mooie pet voor me gekocht.

De controle is goed. Mijn bloed is weer op peil en ik mag door voor kuur 2. Het klinkt raar, maar op dat moment ben ik alweer vergeten hoe afschuwelijk ik me voelde.

Op de dagbehandeling is het die vrijdag stiekem best gezellig. Ik zit in een grote kamer met 4 of 5 andere mensen in een heel comfortabele stoel. Wifi, televisie, iPads te leen, lunch, verse smoothies, cake enzovoort. En uiteraard het gezelschap, je hebt de patiënten en de mensen die meegaan om te begeleiden. Drukke boel en er ontstaan vaak leuke gesprekken. Deze keer ben ik ook zeker niet de jongste patiënt. Mijn overbuurman begint hard te juichen als ik mijn geboortejaar doorgeef aan de oncologieverpleegkundige. “YES, ik ben nog steeds de jongste hier!!!” Daar lachen we hard om, om er later weer stil van te worden. Hij moet nog maar afwachten of de chemo iets voor hem gaat doen. Later blijkt dit niet het geval te zijn.

Deze tweede kuur verloopt weer precies hetzelfde als de eerste. Dag 1 is best goed te doen, vanaf dag 2 begint de ellende, tot 6/7 dagen daarna. Ik hou er overigens ook rare eetgewoonten op na. Ik drink liters melk, denk continue aan biefstuk en snak naar zachtgekookte eitjes (normaal gesproken moet ik daar NIETS van hebben). Ik krijg in deze periode van mijn ouders en schoonouders geen bloemen maar een paar lekkere biefstukjes. Top 😉

Ongeveer 10 dagen na de tweede kuur gaat het mis. Na een etentje voel ik me de volgende ochtend niet goed. Rillerig en naar. Ik bak toch nog de Nigella Chocoladetaart. Doris uit school, eten en snel op de bank. Zitten gaat over in liggen en al snel duik ik mijn bed in. Een trui, vest, nog een vest, een badjas, dubbele deken, ik blijf het koud houden. Mijn slaap lijkt op een bad-trip. Vreselijke dromen. In de ochtend voelt het iets beter, maar eerst even temperatuur meten. Die is 38,5. Ik weet met grote zekerheid dat dat vannacht ver boven de 39 graden was.

Even het grote ziekenhuisboek erbij pakken om te kijken wat ze zeggen over koorts. Ok, ziekenhuis bellen en wel meteen. Ik krijg een oncologieverpleegkundige aan de lijn, ze gaat overleggen met de arts. Ja, ik moet meteen naar het ziekenhuis komen. En mag geen paracetamol innemen. Ik krijg ook een reprimande, omdat ik gisteravond meteen het ziekenhuis had moeten bellen. Point taken.

Goed, daar gaan we dan. Melden op de eerst hulp, ik kan meteen doorlopen. Bloed prikken, longfoto, niets te vinden. Vermoedelijk is het een ontsteking of een bacterie. Ik ben totaal verrast als de arts komt vertellen dat ik toch moet blijven. Dit had ik helemaal niet verwacht!

De diagnose is een infectie, al weten ze niet waar deze precies vandaan komt. Ik moet opgenomen worden en krijg een infuus met antibiotica. Zes flessen per dag!

Gelukkig hoeven ze geen infuus te prikken, maar kan ook dit via mijn PAC. Op de oncologieafdeling is er geen plek, daar door kom ik tijdelijk op een andere afdeling te liggen. Het is een vreselijke saaie bende daar. Allemaal oudjes. In de middag krijg ik bezoek van mijn collega’s. Ze brengen mooie roosjes mee, om de kamer wat op te vrolijken. We praten wat over werk en tussendoor komt de verpleegkundige vertellen dat ik vanavond toch naar de oncologieafdeling kan. Heel fijn, want ik heb het idee dat ik daar echt in goede handen ben.

M’n eerste ronde ziekenhuisvoer is erg smerig. Een bord nasi met een gefrituurd zeepaardje (zo lijkt het) er op. Ik snak naar een flesje cola en chocola!

Na een paar uur ziekenhuis begin ik toch wel somber te worden. Ze rijden mij met bed en al naar de 6e verdieping en daar kan ik eindelijk mijn tasje uitpakken. Naast mij ligt een dame van mijn leeftijd, Artie (ik zag haar die ochtend tegelijk met mij binnenkomen). Jawel, we volgen hetzelfde traject, ook borstkanker, ook chemo, ook nu in het ziekenhuis met een bacterie / infectie. Later blijkt dat we veel meer gemeen hebben.

Ik pak mijn tasje uit en ga in bed liggen met mijn laptop. Overal heb ik pijn, aangevuld door een zoemhoofd. Ik app nog even met m’n ouders en het thuisfront en ga dan slapen. In de nacht ben ik meerdere keren wakker, vreselijk warm, vreselijk koud en de verpleegkundige komt meerdere malen langs om mijn temperatuur op te meten en een nieuwe fles antibiotica aan te hangen.

De volgende dag ben ik gebroken. Ik zie het helemaal niet meer zitten, voel me zo ellendig. Ik heb nog steeds koorts en wil heel heel heel erg niet in het ziekenhuis zijn. Mijn ouders komen langs en ik kan alleen maar huilen (en dan is de oncologieverpleegkundige ook nog zo streng dat ze maar een kwartiertje mogen blijven). Ik maak me zorgen. Het zal toch wel allemaal goed gaan? Het is toch niet zo dat de kanker nu door heel mijn lichaam zit en dat dat de koorts veroorzaakt? Ik kan die gedachte moeilijk loslaten en probeer de rest van de dag te rusten, slapen, etc.

In de avond begin ik met zelfkastijding door het Wereld Wijde Web op te gaan, op zoek naar info over borstkanker. Wie weet leer ik er wat van, is mijn gedachte. Natuurlijk is dat niet het geval en neemt de paniek in mijn hoofd extreme vormen aan. En dat maakt de dagen in het ziekenhuis niet makkelijk.

De tijd in het ziekenhuis gaat uiteindelijk toch voorbij. De fijne bezoekjes van mijn lieve vriendinnen/vrienden, familie, en mijn ‘personal cola supplier’, maken het draaglijk. Zo fijn! In totaal lig ik 5 dagen in het ziekenhuis, krijg ik 30 flesjes antibiotica, 2 zakken bloed, nemen ze 6 keer bloed af en maken een hartfilmpje. Het positieve is dat ik er een vriendin voor het leven bij heb gekregen. Artie en ik hebben vier dagen naast elkaar gelegen en het voelt of we elkaar door en door kennen. We hebben onafgebroken gekletst, over onze ziekte, de kinderen en relatie. Ondanks alles hebben we veel gelachen, geroddeld over de verpleegkundigen en samen wandelingetjes gemaakt over de afdeling. Het is echt waar wat ze zeggen over gedeelde smart!

Soundtrack; Battle for the Sun – Placebo

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s