Gatekeeper – F the C * deel 6

IMG_6510-5

Donderdag 18 juli 2013, na twee volle dagen ziekenhuis ben ik weer thuis. Het huis staat vol met bloemen en ik heb vreselijk veel kaarten gekregen, en ballonnen, boeken, cd’s, gelukspoppetjes, noem het maar op. Het is prachtig dat er zo veel mensen aan je denken.

We drinken een kopje thee en gaan boodschappen doen. Peggy, de buurvrouw, staat buiten en zwaait. “Jemig, Katja, je ziet er goed uit!” Ja, ze heeft gelijk, ik zie er goed uit. Heb nog steeds een bruin hoofd van het weekendje weg. Ik ben blij dat ze niet al te voorzichtig is en we al snel gezellig aan het kletsen zijn.

We gaan vooral de deur uit om extra paracetamol te ‘scoren’. Na de operatie heb ik helemaal geen pijn gehad. Nu moet ik wel 6 paracetamol op een dag slikken, maar ik had het toch als heftiger ingeschat. Ik heb meegedaan aan een onderzoek waar er een nieuwe pleister voor de wond werd gebruikt met een toegevoegde pijnstiller. Goed spul!

Na de boodschappen, wachten we op mijn ouders en schoonouders en gaan dan aan de taart. Iedereen is blij en opgelucht. Fijn, dat het allemaal zo goed is verlopen. Nu is het wachten op de uitslag, en de rest van de riedel.

In het ziekenhuis mocht ik voor het eerst onder mijn ‘kleedje’ kijken. Ik zie de mooie grote pleister op de plek waar mijn borst zat. Ik vind het niet eens lelijk, het is best apart. Gelukkig mag ik meteen een bh met vulling gaan passen. Een prachtig wit exemplaar wacht op mij. Met daarin een kussentje. Het resultaat valt niet tegen, even wat pluk- en trekwerk en dan zit alles op de goede plek. Hemdje erover en gaan. Ok, laag uitgesneden truitjes zijn vanaf nu history, maar je ziet er niks van!

Doris pikt het ook goed op, ze heeft mij wel gemist, en is heel blij dat ik weer thuis ben. Ze vindt het uiteindelijk ook zeer interessant, zo heeft ze al tijdens de zwemles naar badmeester Eddy geroepen dat mijn borst eraf gaat. Top! Later in deze éénborstige week gaan we een stukje wandelen. Ik sla de deur te hard dicht en mijn nagel breekt af. De gevatte opmerking van Doris: “Lekker handig mama, een nagel minder en je hebt ook nog maar één borst.” Oftewel, goed bezig! We moeten er samen hard om lachen.

Het woord kanker is Doris ook niet ontgaan. Na het spelen met een paar vriendinnetjes vraagt ze wat kanker is. Het klinkt heel erg vies, zegt ze. Hoe aandoenlijk is dat. Daarna volgt de vraag of ik ook kanker heb en of ik dood ga. “Ja, ik heb kanker. Nee, natuurlijk ga ik niet dood.” Dit zijn van die tranen-prik-momenten. Kinderen gaan zoveel makkelijker met lastige situaties om dan volwassenen. In hun onschuld zeggen en vragen ze alles.

Soundtrack; Gatekeeper – Feist

IMG_5542

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s