Heavy Cross – F the C * deel 4

FullSizeRender11-1

Woensdag 26 juni 2013, er is een week voorbij gegaan, met het slechte nieuws vertellen, veel bezoek, maar ook gewoon werk. Eigenlijk het normale leven. Ik voel me niet ziek en dat is best vreemd. Ik probeer zo veel mogelijk mijn gedachten te verzetten, dat lukt redelijk. Al krijg ik tussendoor op mijn werk een heftige paniekaanval. Ik voel allemaal verschillende pijntjes in mijn lijf en associeer het meteen met kanker. Daarnaast krijg ik het vreselijk warm en benauwd en kan amper ademhalen. Het lukt nog net om op de fiets te stappen en naar huis te gaan. Het enige dat blijkt te helpen in zo’n situatie is slapen.

Vandaag hebben we weer een afspraak in het ziekenhuis om mijn behandelplan door te nemen. Het is een rotdag, ik ben chagrijnig, want weet niet goed wat er gaat komen en deze periode lijkt stil te staan. Er gaat veel gebeuren, ik moet keihard aan de bak, maar nu nog even niet. Mijn zusje en moeder zijn er als ik thuiskom van mijn werk. Zus huilt, ik troost. Met zijn vijven gaan we op pad, want het is Doris haar eerste zwemles. We zijn stil, allen redelijk gespannen voor wat de middag gaat brengen.

Mart en ik fietsen aan het einde van de zwemles naar het ziekenhuis, daar spreken we met een nieuwe chirurg. Zonder emotie lepelt ze op wat ‘we’ allemaal gaan doen. Mijn tumor is HER 2 positief en zeer agressief. Een HER2-positieve tumor betekent dat er overmatig veel HER2-eiwit op de tumor aanwezig is. HER2-eiwit stimuleert de tumorgroei. Tien jaar geleden zou de prognose voor het verloop van de ziekte zeer slecht zijn. Door de vele onderzoeken naar deze vorm van borstkanker is er gelukkig een behandeling ontwikkeld die de kans op uitzaaiingen aanzienlijk vermindert.

Het plan; we beginnen met de operatie (amputatie van mijn borst), daarna zal ik twee verschillende chemokuren krijgen (AC en Taxol), een immunotherapie met herceptin (het duurt serieus 2 weken voordat ik dat woord normaal kan uitspreken) en zeer waarschijnlijk bestraling en hormoonkuur. Dit alles zal zo’n 1,5 jaar in beslag nemen. Daarnaast krijg ik een PAC, Porth-a-Cath, onder mijn huid geïnstalleerd (een inwendig infuus), om alle kuren te ondergaan.

Van alle artsen die ik de komende jaren spreek zijn de chirurgen het meest stoïcijns. Ze proberen je het nieuws op een medelevende manier te brengen, maar de blik in de ogen staat op blanco. Er zit een gekozen afstand in en dat voel je als patiënt. Het voelt naar, of je niet echt bestaat.

Met een hoofd vol staan we weer buiten. Ik heb het idee dat ik de hoofdprijs heb gewonnen. Als ik pech heb, mag ik geen behandeling overslaan. We stappen op de fiets en rijden richting huis. Eenmaal daar zijn mijn vader en Tom ook gearriveerd. Ik ben redelijk opgewekt, want nu is er duidelijkheid. Het plan staat, het voorbereiden kan beginnen. Ik heb ook sterk de behoefte aan een verzet, gewoon lekker een paar harde grappen die we in dit gezelschap regelmatig maken. Het is allemaal zoooooo serieus! Tom voelt het goed aan en gaat er vrolijk in mee. Tot grote irritatie van mijn vader, hij hoort het aan en valt uiteindelijk uit; “Een week geleden was er nog niets aan de hand en nu ben je een kankerpatiënt… lach er maar om.” Hij vindt het totaal niet grappig. Het is goed pap, we houden op.

Vanaf nu gaat het wachten beginnen. Over 3 weken is het ‘showtime’, dan staat de operatie gepland.

Soundtrack; Heavy Cross – Gossip 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s